Kunstgras werd in de jaren zestig in de Verenigde Staten geboren. Het is een kunstgrasveld gemaakt van niet-levende plastic chemische vezelproducten met behulp van kunstmatige methoden. In tegenstelling tot natuurlijke gazons hoeft het geen kunstmest, water en andere hulpbronnen te verbruiken die nodig zijn voor groei. Het kan 24 uur per dag voldoen aan de behoeften van trainingen met hoge-intensiteit, en is eenvoudig te onderhouden, heeft een snelle drainage en een uitstekende vlakheid van de grond. Kunstgras wordt veel gebruikt op openbare oefenvelden voor hockey, honkbal, rugby, voetbal, tennis, golf en andere sporten, of als grondverharding om het binnenmilieu te verfraaien.
Kunstgras werd eind jaren tachtig voor het eerst in het land geïntroduceerd en werd pas halverwege en eind jaren negentig op grote schaal gepromoot. Samen met de plastic baan is het de standaardvorm geworden voor de bouw van schoolsportlocaties, ter vervanging van een groot aantal sportlocaties die oorspronkelijk waren beplant met natuurlijke gazons. Hoewel het toepassingsbereik van kunstgras tot op zekere hoogte beperkt is vanwege redenen als sportveiligheid, locatiekenmerken en publiek bewustzijn, is de productietechnologie van kunstgras met de ontwikkeling van wetenschap en technologie voortdurend geïnnoveerd en verbeterd. Tegenwoordig ligt het kunstgras van de zesde-generatie, gemaakt van open-netvezels met enkele- vezels, dichter bij natuurlijk gras als het gaat om de schokabsorptieverhouding, het terugrollen van de bal en de stuurwaarde, en heeft het op sommige punten zelfs voordelen. Op het gebied van sportveiligheidsprestaties heeft de nieuwe generatie kunstgrasvezels een verbeterde oppervlaktecoating en gepolymeriseerde grondstoffen om het optreden van sportblessures zoals huidkrassen en voetverstuikingen effectief te verminderen. De voordelen van kunstgras en natuurgras zijn relatief prominent, en de tekortkomingen en tekortkomingen bestaan objectief. Bij de keuze en het gebruik ervan moeten ze alomvattend worden overwogen, afhankelijk van de werkelijke situatie.
Vergeleken met natuurlijk gras zijn de sportprestaties van kunstgras meestal veel moeilijker en is de wrijvingscoëfficiënt van chemische vezels vaak kleiner dan die van grasgrassprieten. In het voetbal blijkt dat de balsnelheid te hoog is en de rebound-snelheid te hoog. Waardoor de moeilijkheidsgraad van de controle van de bal door de speler wordt vergroot.
De voordelen van kunstgras ten opzichte van natuurlijk gras in termen van sporteigenschappen zijn dat de uniformiteit van het veld uitstekend is en dat de vlakheid veel beter is, en dat het de slechte omstandigheden van het veld, veroorzaakt door factoren als klimaat en onderhoud, volledig kan vermijden, waardoor de concurrentie wordt beïnvloed.
Impact op het milieu Impact op de luchtomstandigheden Natuurlijke gazons bestaan uit groene planten, die koolstofdioxide kunnen absorberen en zuurstof kunnen afgeven via het fysiologische metabolische proces van fotosynthese, en die giftige gassen zoals zwaveldioxide, waterstoffluoride, ammoniak en chloor kunnen absorberen om de lucht te zuiveren. De rol van. Natuurlijke gazons hebben een duidelijk blokkerend effect op stof. Uit de gemeten gegevens blijkt dat wanneer er wind van drie of vier windniveaus waait, de stofconcentratie in de lucht boven de kale grond dertien keer zo hoog is als in de lucht boven het gazon. Uit onderzoek is gebleken dat een gazon van 25-vierkante-meter alle door een mens uitgeademde kooldioxide kan absorberen en kan omzetten in zuurstof om te voldoen aan de zuurstof die het menselijk lichaam nodig heeft tijdens het ademen. Kunstgras is een niet-levend materiaal gemaakt van polyethyleen, polypropyleen en andere polymeren, dat het metabolisme van groene planten niet kan uitvoeren en daarom niet het effect heeft de koolstof- en zuurstofbalans in de atmosfeer te reguleren. Hoewel kunstgras tot op zekere hoogte stof kan tegenhouden, heeft het niet de functie om giftige gassen te absorberen om de atmosfeer te zuiveren. Bovendien bevatten low-tech kunstgrasvezels vaak chlooronzuiverheden, die bij hoge temperaturen en sterk zonlicht zullen ontbinden en chloor vrijgeven, wat de luchtkwaliteit zal schaden.
Impact op het klimaat De grasmat van natuurlijk gazon is een mengsel van zand en slib. Er zijn voldoende poriën in de structuur om water op te slaan tijdens irrigatie en neerslag, en een rol te spelen bij het besparen van water. Wanneer het klimaat warm is, gebruikt grasgras het wortelsysteem om diep water te absorberen en haalt het door transpiratie een grote hoeveelheid warmte uit de omgeving weg, waardoor de bodemtemperatuur effectief wordt verlaagd en het microklimaat binnen een bepaald bereik wordt gereguleerd. De bedstructuur van kunstgras bestaat uit rubber, beton of asfalt, wat in principe niet de rol kan spelen van het besparen van water, dus het kan de oppervlaktetemperatuur niet verlagen, en de warmtecapaciteit is klein, waardoor de oppervlaktetemperatuur aanzienlijk hoger is dan de luchttemperatuur, vooral in gesloten stadions. Dit probleem is zelfs nog ernstiger. 's Middags in de zomer kan worden waargenomen dat de lucht nabij het oppervlak op het kunstgrasveld duidelijke verwarmingsvervorming vertoont. Relevante experimentele gegevens tonen aan dat bij hoge temperaturen boven de 30 graden de gemiddelde oppervlaktetemperatuur van natuurlijke gazons 2 graden tot 3 graden lager is dan de luchttemperatuur, terwijl de oppervlaktetemperatuur van kunstgrasvelden 6 graden tot 11 graden hoger is dan de luchttemperatuur. De stijging van de oppervlaktetemperatuur van gazons is aanzienlijk hoger dan die van natuurlijke gazons. In de zomer is de oppervlaktetemperatuur van het kunstgras erg hoog. Als de gebruiker er op dit moment een relatief hevige wrijving mee heeft, zal de huid van het contactgedeelte ernstig gewond raken.
Als eindproduct wordt het verdorde grasresidu dat door het natuurlijke gazon wordt geproduceerd, omgezet in organisch materiaal en teruggevoerd naar de bodem onder invloed van de micro-organismen in het sediment van het grasbed. Uiteindelijk blijft er een niet-giftig en onschadelijk mengsel van zand en zand over, dat kan worden verbeterd door er voor andere doeleinden organisch materiaal aan toe te voegen.
Polyethyleen, het hoofdbestanddeel van kunstgras, is een niet-biologisch afbreekbaar materiaal. Na 8 tot 10 jaar veroudering en eliminatie worden enkele tonnen hoog polymeerafval gevormd. In het buitenland wordt het over het algemeen gerecycled en afgebroken door professionele bedrijven om recycling van hulpbronnen te realiseren. In eigen land kan het worden gebruikt als funderingsvuller voor wegenbeheerprojecten. Als het terrein wordt gewijzigd voor een ander gebruik, moet de funderingslaag van asfalt of beton worden verwijderd.
